ديوانګکک

من زمینم، و تو آسمان؛ من در تو می‌دوم، و تو حتی نمی‌دانی که تمام این دویدن‌ها به خاطر توست.
من آتشم، و تو آبی؛ من برای تو می‌سوزم، اما تو مرا خاموش نمی‌کنی؛ نمی‌دانم چه رازی در توست که هرچه بیشتر به تو نزدیک می‌شوم، آتش درونم شعله‌ورتر ميشم
من شبم، و تو ماه؛ تمام تاریکی من به یک نگاه از تو روشن می‌شود، بی‌آنکه بدانی چه اندازه از شب برای دیدنت بیدار مانده است.
من دریایم، و تو ماه؛ تو حتی لازم نیست مرا لمس کنی، همین که آن بالا باشی، تمام وجودم به سوی تو به حرکت درمی‌آید.
من سایه‌ام، و تو نوری؛ هرجا که تو باشی، من نیز به شکلی پشت سر تو پیدا می‌شوم، اما تو هیچ‌وقت برنگشتی تا ببینی چه کسی تمام این راه را در پیِ نور تو آمده است.
من سکوت‌ام، و تو یک نام؛ نام تو که از میان ذهنم می‌گذرد، تمام سکوت من پر از حرف‌هایی می‌شود که هیچ‌وقت به تو نگفتم.
من کتابم، و تو داستانی؛ هرچه بیشتر تو را خواندم، بیشتر گم شدم؛ و بدترین بخشش این بود که بعضی از صفحه‌ها را تو با چیزی شبیه درد برای من نوشتی.
من قلبم، و تو ضربان؛ تمام درد اینجاست که حتی وقتی از تو می‌رنجیدم، باز هم چیزی در من به نام تو می‌تپید.
من زخمی‌ام، و تو همان دستی؛ که شاید قصد زخمی کردن نداشت، اما جای لمسش تا مدت‌ها روی من باقی ماند.
من شیشه‌ام، و تو سنگ؛ شاید تو فقط عبور کردی، اما من همان‌جا به هزار تکه شکستم.
من آتشم، و تو همان کسی؛ که نمی‌دانم چرا هرچه بیشتر مرا سوزاند، من بیشتر به سویش سوختم.
من نامه‌ام، و تو کسی که هرگز تمام آن را نخواند؛ و شاید برای همین هنوز بعضی از حرف‌هایم در میان سطرها بی‌صدا مانده‌اند.
من بارانم، و تو پنجره؛ من تمام خودم را بر تو ریختم، اما تو فقط قطره‌هایم را دیدی که آرام‌آرام از کنارت پایین می‌رفتند.
من زمانم، و تو یک لحظه؛ اما نمی‌دانم چگونه یک لحظه از تو توانست این همه از عمر مرا با خود ببرد..

From soft hearted dewana to stone hearted dewana 😒